ΚΡΙΤΙΚΕΣ - America Hurrah
 

 

 

ΕΚΡΗΞΗ ΗΦΑΙΣΤΕΙΑΚΗ -ΓΙΩΡΓΟΣ Δ.Κ. ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΗΣ

«Ταχυδρόµος – Νέα Σ/Κ 21/4/2006» Κάτι τρέχει

 

 

Από το 1966 χρονολογείται η πρώτη πλήρης παρουσίαση της τριλογίας µονοπράκτων «America Hurrah» του Βέλγου αλλά µεγαλωµένου στις ΗΠΑ Ζαν Κλοντ βαν Ίταλι.

Έργο µιας εποχής εκρηκτικής, µιας εποχής αµφισβήτησης και ανατροπών σε όλο τον κόσµο, το κείµενο αυτό εκφράζει απόλυτα την εποχή του. Αλλά οι ρυτίδες του, αν και

εµφανείς, δεν το ακυρώνουν. Η ζωή µας έχει «εξελιχθεί», η ανεργία, όµως, οι απάνθρωπες «ακροάσεις» για µια θέση εργασίας, η πλήρης αδιαφορία για τον «πλησίον», ο

άκρατος καταναλωτισµός, η ισοπεδωτική δύναµη της τηλεόρασης-θέµατα που το έργο θίγει-είναι απτές πάντα πραγµατικότητες-σήµερα περισσότερο από ποτέ. Ο Περικλής

Μουστάκης ακούµπησε περισσότερο στην αίσθηση που αφήνει παρά σ’αυτό καθαυτό το κείµενο. Και οργάνωσε µε την οµάδα των νέων ηθοποιών που διαθέτει µια έξοχη

«χορογραφία» πάνω στη σκληρή, καυστική σάτιρα του βαν Ίταλι. Μια χορογραφία παράφορη, εξοντωτικής από την πρώτη στιγµή έντασης, «χεβιµεταλάδικη», που νοµίζεις

ότι κάποια στιγµή θα ξεφουσκώσει – αν αρχίζεις µε κρεσέντο, πως θα καταλήξεις; Και όµως. Η παράσταση του παίρνει στις σωστές στιγµές τις ανάσες της. «Αδειάζει» και

ξαναγεµίζει µε µια σπάνια δεξιοτεχνία. Και µε χιούµορ. Τα σκηνικά, τα κοστούµια και οι εξαιρετικές µάσκες του Άγγελου Αγγελή, οι άψογες µουσικές που επέλεξε ο Τόλης

Κροµµυδάς, οι φωτισµοί του Αλέκου Αναστασίου έχουν δώσει γερό χέρι βοηθείας. Αλλά το παραστασιακό επίτευγµα οφείλεται κατά βάση στους επτά νέους ηθοποιούς –

Ελένη Κούβακα , Ελισάβετ Λουµπαρδιά, Μιχάλης Μαθιουδάκης, Ελένη Μαούνη, Σώζων Μπέσης, Βηβή Πινιώτη, Φιντέλ Ταλαµπούκας. Η αξιοθαύµαστη, ηφαιστειακή ενέργεια

τους σε κρατάει στην τσίτα. Χωρίς να αποβαίνει εις βάρος της λεπτοµέρειας. Μόνο ελάττωµα της παράστασης ότι ο λόγος συχνά χάνεται µέσα στον «ορυµαγδό».

Αναρωτήθηκα όµως µήπως αυτό το επιδίωξαν…