ΚΡΙΤΙΚΕΣ - America Hurrah
 

Η λογική και το παράλογο - ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ
Athens Voice

 

Η ζοφερή µας πραγµατικότητα σε µια εξαίσια παράσταση

 

Συνεχιστής του Aρτώ, ο Zαν Kλωντ Βαν Ίταλι παρουσιάζει το 1966 µια σπονδυλωτή παράσταση µε τίτλο American Hurrah! Για την Aµερική η εποχή εκείνη συνδέει τις

συνεργασίες των ανήσυχων πνευµάτων µε τις πολιτικοκοινωνικές συνθήκες που επικρατούν. Tο Bιετνάµ, η κουλτούρα των ναρκωτικών, η ροκ και οι ήρωές της, η

αντίσταση στη βία της εξουσίας, η σεξουαλική απελευθέρωση.

O Bαν Ίταλι, µε το τότε πρωτοποριακό έργο του, εµβαθύνει στα προβλήµατα όχι µόνο της εποχής του αλλά και του σύγχρονου ανθρώπου. Έτσι το έργο του σήµερα,

σαράντα χρόνια αργότερα, παραµένει το ίδιο οξυδερκές, αιχµηρό και επίκαιρο, αφού τα προβλήµατα και οι συµπεριφορές παραµένουν ίδιες.

H βίαιη συµπεριφορά, η απώλεια των συναισθηµάτων µέσα στις ανταγωνιστικές αγορές εργασίας, ο πόθος για καριέρα και διάκριση σε βάρος της ιδιωτικής ζωής, η

κατανάλωση, η κατασκευή ενός κόσµου µε πλούσια επιδεικτικά εξωτερικά στοιχεία και ασήµαντο περιεχόµενο, η κατασκευή µιας κούφιας εικόνας.

Άνθρωποι που συναντιούνται σε ένα γραφείο εργασίας και αντιµετωπίζουν την απόλυτη αδιαφορία, τα τυπικά χαµόγελα, τις βαριεστηµένες προτροπές, µια καθηµερινή

εικόνα που την προσπερνάµε γρήγορα.

Mια κοπέλα που δεν θα φτάσει ποτέ στο πάρτι, γιατί πέθανε σε ένα τροχαίο, η απουσία της θα γίνει πιο σηµαντική από την παρουσία της, θα γίνει η αιτία να παρατηρήσουµε

ένα γεγονός ή έναν άνθρωπο, ακόµα και απόντα. Ένα µοτέλ µε ανέσεις, που οι επισκέπτες θα το απολαύσουν µέχρι τέλους, µέχρι το χάος των καταναλωτικών ανέσεων,

που φτάνουν να γίνουν φονικές.

Tο American Hurrah δεν είναι ένα έργο που στηρίζεται στη δοµή και τους διαλόγους του, αλλά σε κινήσεις, παύσεις θραύσµατα εικόνων και φράσεων. Eπιστρέφει στην

πηγή, στις ρίζες της γλώσσας, την σωµατική της δηµιουργία. Xειρονοµίες, φωνές, παύσεις κραδασµοί, κινητικές υπερβάσεις, παραδίδουν ένα κείµενο τόσο

κατακερµατισµένο, τόσο προκλητικό και τόσο ερεθιστικά ζωντανό.

O σκηνοθέτης Περικλής Mουστάκης, µέσα σε ένα µινιµαλιστικό σκηνικό, κινεί τους ηθοποιούς του µε τρόπο προκλητικό, τους κάνει να ακροβατούν, να χρησιµοποιούν σώµα

και λόγο δοκιµάζοντας τα όριά τους. Πρόκειται για µια παράσταση µε ζωντάνια, βάθος και άποψη, ένα θεατρικό πείραµα που βασίζεται στην εµβάθυνση και την ανάλυση,

στη συνεργασία και την οµαδικότητα. Aπό τη ζοφερή πραγµατικότητα του American Hurrah ξεπηδά µια από τις καλύτερες θεατρικές δουλειές της χρονιάς.