ΚΡΙΤΙΚΕΣ - America Hurrah
 

 

 

Πραγµατικά ενδιαφέρουσα παράσταση - ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΛΤΑΚΗ

 

Μοιάζει ανεξάντλητος ο αριθµός των νέων οµάδων που δραστηριοποιούνται στην αθηναϊκή αγορά. Τα δείγµατα δουλειάς τους καταδεικνύουν συνήθως τις στρεβλώσεις που

επικρατούν στον χώρο, εξαιτίας των οποίων πολλές παραστάσεις βυθίζονται αύτανδρες.

Τα προβλήµατα, ως συνήθως συµβαίνει, ξεκινούν από τον χώρο εκπαίδευσης των µελλοντικών ηθοποιών. Καθώς δεν υπάρχει ανωτάτου επιπέδου σχολή δραµατικής

τέχνης, το πλήθος αναγνωρισµένων και µη σχολών και εργαστηριακών βγάζουν κάθε χρόνο εκατοντάδες ηθοποιών σε πλήρη σύγχυση. Εκπαιδευµένοι σε µεγάλο βαθµό

εµπειρικά από παλιότερους «αναγνωρισµένους» ηθοποιούς, µε θεωρίες που έχουν ακούσει, διαβάσει ή παρακολουθήσει σε σεµινάρια να αιωρούνται στο µυαλό τους, οι

επίδοξοι ηθοποιοί εµφανίζονται ανίκανοι να σταθµίσουν την αξία τους και ανέτοιµοι να αντιµετωπίσουν τις ανελαστικές συνθήκες που προκαλεί η υπερπροσφορά εργασίας.

Κάποιοι εξ αυτών στρέφονται στην τηλεόραση – όποτε κάνω ζάπινγκ, εντυπωσιάζοµαι από τις ορδές νέων προσώπων, που αίφνης αναδεικνύονται σε πρωταγωνιστές σειρών

όταν οι υποκριτικές τους ικανότητες δεν επαρκούν ούτε για βωβό πέρασµα. Άλλοι ρίχνονται στην περιπέτεια, δηµιουργώντας οµάδες και στήνοντας εκ των ενόντων

παραστάσεις. Αυτό σηµαίνει ότι τα ίδια πρόσωπα µεταφράζουν τα ξένα έργα (συχνά σε µία γλώσσα που βρίθει λαθών), σκηνοθετούν και παίζουν τους ρόλους.

Εννοείται πως σε µια αγορά τριακοσίων παραστάσεων, έλεος δεν υπάρχει. Γιατί να πάει κάποιος δει τον Κοριό (1989) του Ρίτσαρντ Στραντ στο «Προσκήνιο», αν δεν είναι

φίλος ή συγγενής του σκηνοθέτη Θάνου Δερµάτη και των ηθοποιών που συµµετέχον; Το θέµα του έργου θυµίζει αχνά τον καφκικό Πύργο, καθώς θίγει την απρόσωπη

σύνθεση και ιεραρχία των µεγάλων εταιρειών στις οποίες ο εργαζόµενος ως άτοµο δεν έχει φωνή – σχεδόν δεν «υπάρχει». Όταν λοιπόν αποκαλύπτεται κενό στο µηχανισµό

λειτουργίας, το σύστηµα αποσυντοινίζεται µε απρόβλεπτη κατάληξη. Γι’αυτό ο πρωτότυπος τίτλος του έργου, The Bug, δεν αφορά σε παρακολουθήσεις διά κοριών κι έπρεπε

να αποδοθεί στα ελληνικά «Ο ιός» (λέµε the program haw a bug). Επιπλέον, πρόκειται για ένα έργο που µπορεί να κερδίσει τις εντυπώσεις µόνο εφόσον εξασφαλιστούν

καλές ερµηνείες. Εδώ ο σκηνοθέτης δεν µπόρεσε να καθοδηγήσει τους ηθοποιούς του, µε αποτέλεσµα ακόµη και ο ταλαντούχος Αλέξανδρος Παρίσης, που έχει αναλάβει τον

αβανταδόρικο κεντρικό ρόλο, να χάνεται σε ερµηνευτικές υπερβολές. Στην παράσταση χάθηκε η σαφής κωµική διάσταση του έργου, καθώς εκτός από τον Παρίση οι

υπόλοιποι ηθοποιοί (Σαπφώ Λιόλη, Βασιλική Κυπραίου και Ερρίκος Λίτσης ) αντιµετώπισαν τους ρόλους τους υπερβολικά σοβαρά.

Μία άλλη οµάδα νέων ηθοποιών (ονόµατι Άσκηση) πάλι, αντί να αυτοσκηνοθετηθεί, στράφηκε στην εµπειρία και τη γνώση του Περικλή Μουστάκη. Έτσι στον οµώνυµο

θεατρικό χώρο πίσω από το Πάντειο, το επιβλητικό για τη δεκαετία του ’60 και το avant garde αµερικάνικο θέατρο America Hurrah του Ζαν-Κλοντ βαν Ιταλί ζωντένεψε µε

επιτυχία από την Ελένη Κουβακά, την Ελισάβετ Λουµπαρδιά, τον Μιχάλη Μαθιουδάκη, την Ελένη Μαούνη, τον Σώζοντα Μπέση, τη Βιβή Πηνιώτη και τον Φιντέλ

Ταλαµπούκα. Προτείνοντας µια σύνθετη υποκριτική όπου το πρόσωπο λειτουργεί σαν µάσκα και τα σώµατα και η κίνησή τους έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, κατάφεραν όχι

µόνο να ξεπεράσουν τα όρια της απειρίας, αλλά και να παρουσιάσουν µια πραγµατικά ενδιαφέρουσα παράσταση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το τελευταίο από τα τρία

µονόπρακτα του America Hurrah, στο οποίο οι µισοί ηθοποιοί της οµάδα συνδιαλέγονται µε τεράστιες κούκλες (που φορούν και κινούν οι άλλοι µισοί) προκειµένου να

δεί3ουν το γκροτέσκ και τη βία σύγχρονου καταναλωτικού µοντέλου.