ΚΡΙΤΙΚΕΣ - Παιχνίδια Σφαγής
 

Δυναµική παράσταση υψηλών προδιαγραφών - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΤΣΟΥΛΗΣ 

 

 

Ένα από τα τελευταία έργα του Ιονέσκο, το Παιχνίδια σφαγής, γραµµένο το 1970, επέλεξε η Οµάδα του Περικλή Μουστάκη για να συνεχίσει την «άσκησή» της

στην εξπρεσιονιστική, σκληρή υποκριτική γραµµή, που έχει ήδη χαράξει µε τις προηγούµενες παραστάσεις της. Θέατρο επικινδυνότητας, ορµώµενο εµφανώς από κάποιες

αρχές του Αντονέν Αρτώ, θέατρο που αποβλέπει στο να προκαλεί σοκ στον θεατή του, επιβάλλει ιδιαίτερο µόχθο στην προετοιµασία των ηθοποιών, κινησιολογία στα όρια

του ανδρείκελου, µεταµφίεση που επιστρατεύει ακραίες ενδυµατολογικές επιλογές και µακιγιάζ που δηµιουργεί νέα πρόσωπα – προσωπεία. Ο Περικλής Μουστάκης και οι

νέοι ηθοποιοί της οµάδας δηµιουργούν µε επιµονή και υποµονή µια, αν όχι νέα, οπωσδήποτε απούσα από την αθηναϊκή σκηνή, ενδιαφέρουσα ερµηνευτική µέθοδο σκηνικής

προσέγγισης που θα ήταν εύκολο να διολισθήσει προς το επιφανειακό ή το γελοίο.

Η Τρίτη παράσταση της οµάδας, σε έργο αυτή τη φορά του Ιονέσκο, αποδεικνύει ότι έχει βρει πλέον την ωριµότητα, της συνέπεια, την άψογη παραστασιακή

οργάνωση και επιτέλεση, µε άλλα λόγια ότι η οµάδα δηµιουργεί θεατρική παράσταση. Η δυναµική της έχει αφήσει πίσω τη περίοδο του πειράµατος, µε την έννοια του

ψαξίµατος και των επιµέρους ατελειών και διεκδικεί επάξια τη θέση της µεταξύ των ελάχιστων σχηµάτων µε ιδιαίτερο ολοκληρωµένο στίγµα.

Τα Παιχνίδια σφαγής είναι µια ακόµα πραγµατεία του Ιονέσκο για το θάνατο, προσφιλές του θέµα είναι σε άλλα παλαιότερα έργα του, µόνο που εδώ η επιδηµία

θανάτου καθιστά τους ακόµα ζωντανούς ανδρείκελα που θεωρούν ότι µπορούν να ορίζουν τη ζωή τους, ενώ την άλλη στιγµή πεθαίνουν. Ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας,

κοινωνικής και οικονοµικής τάξης, ηθικής. Ο θάνατος είναι πάντα παρών µε τη µορφή του πανύψηλου καλόγερου µε την κουκούλα και το άσπρο πρόσωπο που µειδιά.

Εµπνευσµένη η σκηνική παρουσία του από ήδη από την πρώτη σκηνή, ως παραδοξολογία µεταξύ ενός συρφετού γκροτέσκων αστών επιδιδόµενων µετά µανίας στην αγορά

καταναλωτικών αγαθών. Καθοριστικές οι µετέπειτα εµφανίσεις του, όντας εύγλωττες ότι τα πρόσωπα των επιµέρους επεισοδίων – εικόνων του έργου σύντοµα θα τον

ακολουθήσουν. Συµπληρωµατικά, ο Νεκροθάφτης µε τα φέρετρα που φέρνει κατά καιρούς επί σκηνής ολοκληρώνει το έργο.

Ο Άγγελος Αγγελής έφτιαξε ένα απόλυτα λειτουργικό σκηνικό δηµιουργώντας στο βάθος τρεις χώρους που ενώνονται ή διαχωρίζονται µεταξύ τους και όπου, συχνά

παράλληλα, σαν σε ξεχωριστά δωµάτια, δίνονται οι εικόνες που συνέθεταν τη δράση. Το µετατρεπόµενο αυτό σε διαχωριστικούς χώρους σκηνικό (από δωµάτιο σε

νοσοκοµείο, από µαγαζιά σε φυλακή κ.α.) εξαφανιζόταν πίσω από γρίλιες όταν η δράση µεταφερόταν στον κενό χώρο, µπροστά, που σήµαινε εξωτερικούς χώρους. Έτσι ο

ενιαίος χώρος µετατρεπόταν σε πολυτοπικό, ικανός να µεταλλαχθεί πειστικά στους επιµέρους χώρους που απαιτούσε το έργο. Τα κοστούµια του Αγγελή, όπως και τα ποικίλα

αξεσουάρ, τα καπέλα, οι περούκες, τα τεράστια παπούτσια αλλά και το µακιγιάζ συνέθεταν τα µνηµεία του γκροτέσκο και της παρωδίας και αναδείκνυαν τη στρεβλή

κινησιολογία των προσώπων. Φυσικά, στη διαµόρφωση των χώρων, στην ατµόσφαιρα, στην ανάδειξη των κοστουµιών αλλά και των βαµµένων προσώπων συνέβαλαν τα

µέγιστα οι φωτισµοί του Παναγιώτη Μανούση που χρωµάτιζαν ανάλογα από περιχαρείς σκηνές έως καταστάσεις παρωδίας θρίλερ. Τη µουσική επιµέλεια µε τους έντονους

ήχους, υπεύθυνους για τη διάχυτη ένταση της παράστασης, έκανε ο Μάνος Περγιουδάκης.

Οι ηθοποιοί της οµάδας έχουν αισθητά πλέον ωριµάσει. Δεν είναι µόνο οι επιδέξιοι κινησιολογικά ηθοποιοί που εντυπωσίαζαν µε την πλαστικότητά τους στο America

Hurahh αλλά έχουν αποκτήσει τώρα πια πλήρη έλεγχο των εκφραστικών τους µέσων και κυρίως των φωνητικών δεξιοτήτων που απαιτεί η ιδιαίτερη υποκριτική που έχουν

υιοθετήσει και η οποία ζητά άλλου είδους εξάσκηση ώστε να ακούγεται ο λόγος. Εδώ, αν εξαιρέσει κανείς την πρώτη εικόνα, όπου ο λόγος γινόταν δύσκολα αντιληπτός, δεν

υπάρχει πρόβληµα. Και οι εννέα ηθοποιοί ήταν εξίσου αποτελεσµατικοί στην πληθώρα των ρόλων και µεταµφιέσεων που ερµήνευσαν, ώστε είναι δύσκολο να ξεχωρίσει

κανείς κάποιον: όλοι συνέβαλαν στο τελικό αποτέλεσµα. Ο µιχάλης Μαθιουδάκης που σχεδόν περιορίστηκε στο ρόλο του Χάρου µε τα ξυλοπόδαρα και το αφελώς ύπουλο

µειδίαµα (αλλά και Δηµόσιος Υπάλληλος στην τελευταία εικόνα), οι πληθωρικοί Φιντέλ Ταλαµπούκας και Ελίνα Σηφάκη, οι εύπλαστοι Γιάννης Μπόγρης και Ματίνα

Περγιουδάκη, η δυναµική Δώρα Στυλιανέση, Ο Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου, η Έφη Τσαρουχά, ο Μάριος Παναγιώτου.

Ο Περικλής Μουστάκης έπλασε µια δυναµική παράσταση υψηλών προδιαγραφών. Και στη γραµµή που επέλεξε, υψηλής αισθητικής. Έκανε δε µία παραγωγή πού,

σε αντίθεση µε άλλα, ισότιµα επιχορηγούµενα σχήµατα, παρέπεµπε σε υπερπαραγωγή που ίσως µόνο το Εθνικό ή εµπορικά σχήµατα θα µπορούσαν να διεκπεραιώσουν.

Καµία έκπτωση, καµία απόκλιση από το στόχο.