ΚΡΙΤΙΚΕΣ - Παιχνίδια Σφαγής
 

Θίασος αιχµής - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΟΙΝΙΤΣΗΣ

Περιοδικό LIFO
 

 

«Η απόλαυση της ασυναρτησίας έχει τη ρίζα της στο αίσθηµα της ελευθερίας που απολαµβάνουµε όταν είµαστε σε θέση να εγκαταλείψουµε τον ζουρλοµανδύα της λογικής»

πίστευε ακράδαντα ο Φρόιντ, θέση η οποία αντανακλάται µε εξαιρετική διαύγεια στο θέατρο παραλόγου του ρουµανικής καταγωγής Ιονέσκο. Στο θεατρικό έργο «Παιχνίδια

Σφαγής» (1970) ο θάνατος αποκτά συλλογικές διαστάσεις καταργώντας την όποια λογική συνέχεια διακατέχει την ανθρώπινη σκέψη. Μια επιδηµία –αγνώστων λοιπών

στοιχείων- αποδεκατίζει την πόλη. Οι άνθρωποι πεθαίνουν στην τύχη, ο ένας µετά τον άλλον, ξαφνικά, χωρίς καµία προειδοποίηση ή συµπτώµατα κάποιου θανατηφόρου ιού

ραγδαίας επιδείνωσης. Η αστραπιαία εκπνοή της Ζωής είναι η πράξη, η µετάδοση του Θανάτου απλώς το αιτιατό. Ο συγγραφέας δεν εξετάζει το «γιατί» αλλά το «πώς» η

ανθρώπινη ύλη εξανεµίζεται στο δευτερόλεπτο, µαζί και η µαταιοδοξία αυτών που φέρουν εντός τους την ανάσα. Όλα ίσον τίποτα. Μηδενισµός µεν, εντυπωσιακά

οργανωµένος δε. Το µήνυµα εύληπτο, απολύτως ρεαλιστικό. Η φόρµα, όµως, αλλάζει. Ενέχει πλέον άλλους ρυθµούς· καταιγιστικούς. Ο υπερρεαλισµός των αλυσιδωτών

αντιδράσεων στην επιδηµία καταδεικνύει την τυχαιότητα και τις θεωρίες των συµπτώσεων που περνούν στη σφαίρα του αλόγου. Η σκηνική αποτύπωση του κειµένου µε την

επανάληψη να πρωταγωνιστεί ενέχει κινδύνους. Εν προκειµένω, εφαρµόστηκε δόκιµα η αναγνωρίσιµη οπτική της Οµάδας Άσκησης. Το γκροτέσκο ως το κύριο ερµηνευτικό

εργαλείο το οποίο αρθρώνει συστηµατικά µια παράδοξη κωµικοτραγική γλώσσα που χλευάζει το παραδοσιακό, το τετριµµένο, το κατεστηµένο εν τέλει. Η αδυναµία της

εξήγησης της ύπαρξης -ως βασική προβληµατική του έργου- αποτελεί την αδυναµία «αντιµετώπισης» του µε κοινώς αποδεκτά σκηνικά µέσα. Ο νεανικός θίασος –υπό την

σκηνοθετική καθοδήγηση του ηθοποιού Περικλή Μουστάκη- κοπιάζει τίµια, ιδρώνοντας για τη µεταφορά των θέσεων που πρεσβεύει. Λειτουργεί µε υψηλό επαγγελµατισµό

επιδεικνύοντας προσήλωση στη σωµατοποίηση της δράσης, σε βαθµό οργανικό. Ο λόγος συχνά απαξιώνεται ή χρησιµοποιείται ως µουσική παρτιτούρα ώστε το σώµα να

«µιλήσει» στην παγκόσµια γλώσσα, εδώ σε ένα πλήρες λεξιλόγιο πανικού. Μόνο εύσηµα έχω να καταθέσω δηµόσια σε αυτόν τον έκρυθµο πειραµατισµό που δικαιώνει τον

ρόλο του θέατρου σήµερα, σε καιρούς –γενικά- χαλεπούς και –ειδικά-στενά συντεχνιακούς. Η αναφορά όλων των ονοµάτων του ερµηνευτικού δυναµικού κρίνεται

επιβεβληµένη: Μιχάλης Μαθιουδάκης - Γιάννης Μπόγρης - Μάριος Παναγιώτου - Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου - Ματίνα Περγιουδάκη - Ελίνα Σηφάκη - Δώρα Στυλιανέση -

Φιντέλ Ταλαµπούκας - Έφη Τσαρουχά.